Hans Scharoun (1893-1972) - architekt niemiecki, po ukończeniu Politechniki Berlińskiej, w latach I Wojny Światowej, pracował u boku Paula Kuchena, uczestnicząc w odbudowie Prus Wschodnich. Po wojnie do 1925 roku prowadził własne biuro architektoniczne, a następnie został powołany do pracy we Wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych i Rzemiosła Artystycznego. Jego twórczość z okresu lat 1923 do 1933 określa się mianem bardzo zbliżonej do stylu „białego funkcjonalizmu”.
Po zamknięciu przez rząd faszystowski w 1932 roku Akademii we Wrocławiu, prowadził nadal swoje biuro w Berlinie. W czasie wojny zajmował się projektowaniem pralni i usuwaniem szkód lotniczych. Po wojnie zyskał sławę twórcy „architektury organicznej”, początkowo współpracując z innymi architektami przy opracowywaniu planów odbudowy ze zniszczeń wojennych w Berlinie. Później pracował w Berlinie Wschodnim w Instytucie Budowy Miast.
Hotel OS PIP (dawniej nazwany internatem lub Domem Słuchacza) mieści się w niezwykłym, zabytkowym budynku wybudowanym w stylu modernizmu funkcjonalnego.
W 1929 roku we Wrocławiu miała miejsce wystawa pn. „Mieszkanie i miejsce pracy”, na którą Hans Scharoun zaprojektował małe osiedle mieszkaniowe, w tym m.in. obiekt mieszkalny dla małżeństw bezdzietnych i ludzi samotnych – budynek w którym dzisiaj mieści się hotel.
Ideą Scharouna było zaprojektowanie małych mieszkań, ale – na wzór hotelu – z pomieszczeniami wspólnego użytku: restauracją, hallem, ogrodową kawiarnią i tarasem słonecznym na dachu.
